است كه وى شيعه است . و در نظر افراد منصف اگر دليلى براى مدح كسى نباشد ، علتى ندارد كه بر او قدح وارد شود . حاكم در مستدرك از ابن عباس نقل مىكند كه گفت : چهار خصلت براى على است كه ديگران از دارا بودن آنها محرومند . او نخستين كسى از عرب و غير عرب است كه با پيامبر ( ص ) نماز گزارد . اوست كه پرچم پيامبر را در هر جنگى به دست داشت . و در روز مهراس ( احد ) در كنار پيامبر به ايستادگى پرداخت و اوست كه پيامبر را غسل داد و كفن كرد . مؤلف نيز در قصيده‌اى در اين‌باره سروده است . بر هر موحدى در گرايش به اسلام پيشى جست / و حال آنكه تمام مردم را شرك و كفر فرا گرفته بود تو بودى و در زمين غير از سه تن نبودند / كه چون ظهر تابان فرامىرسيد براى خداوند نماز مىگزارند اين سه تن على و خديجه ، ام المؤمنين / و محمد بودند و در آن‌هنگام نه عمرو در آنجا حضور داشت و نه بكر ! سوم ، ماجرايى كه براى على ( ع ) روى داد و آن در زمانى بود كه پيامبر ( ص ) در آغاز دعوتش خويشان نزديك خود را در خانه‌اش گرد آورد و آنان را به اسلام دعوت كرد . قبلا به طور مفصل دربارهء اين واقعه ، در جلد دوّم از سيرهء نبوى ، سخن گفتيم و پس از اين ، در ذكر ادلّهء امامت على ( ع ) ، نيز آن را نقل خواهيم كرد . با ذكر اخبار و روايات پىدرپى در اين باب ، به نقل اين روايت در اينجا نيازى نيست و تنها به مطالبى كه شيخ مفيد در ارشاد نوشته است بسنده مىكنيم . وى مىنويسد : از جمله مناقب آن حضرت كه به واسطهء شهرت فراوان و تواتر نقل به آنها و اجماع علما بر درستى آن ، بىنياز از ذكر سند بوده ، آن است كه پيامبر در آغاز دعوت مردم به سوى اسلام ، خويشان نزديك خود را گرد آورد و اسلام را بر ايشان عرضه داشت و از آنها در برابر دشمنان و كافران يارى طلبيد و در مقابل كمك آنان ، براى آنها رسيدن به بزرگى و عزت در دنيا و پاداش بهشت را در آخرت تضمين كرد . ولى هيچ‌يك از آنها ، به غير از على ( ع ) به دعوت او پاسخ ندادند ، بدين ترتيب پيامبر مقام برادرى و وزارت خود و وصى و وارث بودن و جانشينى خويش را به على تفويض كرد و به خاطر اين عمل على ( ع ) ، بهشت را بر او واجب كرد . اين مطلب در حديث يوم الدار ذكر شده است كه مورخان بر صحت آن اجماع كرده‌اند و مفيد در اينجا داستان يوم الدار را ذكر كرده است . قبلا نيز گفته شد كه اين ماجرا در پى نزول آيهء « وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ » « 10 » ، واقع شده

--> ( 10 ) . سورهء شعرا آيه 214 : و خويشان نزديك خود را انذار كن . - م .